مكتوب 55 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى حبيبي الأمير ركن الملّة و الدّين حسن ، بلّغه اللَّه مبلغ الكاملين . مادر ، قرآن ، مسجد امّا بعد ؛ خداى عزّوجلّ سه چيز بر اين بنده منت نهاده : يكى به والده و يكى به قرآن و يكى به مسجد . و بگويم با وليّم كه با هر يك از اين ها مرا چه حال روى نمايد : چون والده را ببينم درِ بهشت را به روى خود گشاده يابم ، و چون قرآن شنوم خود را فراموش كنم ، و چون در مسجد روم دنيا را با قفا گذارم . برترىِ زمين مسجد و وليّم - شَرَحَ اللَّهُ صَدْره بالفهم - بداند كه هرگاه كه زمين « 1 » مسجد شود از خداى عزّوجلّ روحى در آن زمين دميده شود كه با آن روح آن زمين را امتيازى ثابت شود از ديگر زمين‌ها از قِبَلِ « 2 » امتياز جسم حىّ از جسم هاى ديگر كه چگونه در هيأت و شكل مشابه او باشد امّا به خاصيّت و معنى مباين . و وليّم بداندكه چون اهل آسمان نگاه در زمين‌كنند مساجد را چنان بيند كه اهل زمين ستارها را در آسمان . امّا ديده‌اى كه به آن مسجد را روشن بيند جز آن ديده باشد كه عامهء ناس راست . و اگر اهل زمين را آن ديده آسمانى بازديده شود مساجد را همچنان روشن ببينند كه اهل آسمان مىبينند .

--> ( 1 ) . م : زمينى ( 2 ) . م : قبيل